سلام دوستای گلم شرمنده که مدت زیــــــــادی نبودم خیلی دلم برای شما دوستای عزیز تنگ شده بود البته خب خیلی درگیر بودم...  الان یکم سرم خلوت شد راستش رو بخوایید دلم برای یه آپ جدید پر پرو

پیمون هم لک زده بود  تا اینکه یاد رمضون امسال افتادم وقتی که سوار تاکسی شده بودم داشتم می رفتم برا افطار یهو یه پسر جوون و یه پیرمرد رو توی  خیابون دیدم نمیدونم اما انگار می خواستن ماشین

بگیرن قیافه اون پسره حسابی منو تو فکــــر فرو برد... قیافش خیلی برام آشنا بود بعد از دو سه دقیقه فکر کردن یادم اومد واااااااااااااااااای خدای من باورررررررررم نمی شد اون سمیر بود هم بازی بچه گیای من تو

جنوب آره خــــــــودشه اونم باباش بود.. اما اونا بعد این همه سال اینجا چیکار می کردن نمیدونم شاید سمیر برای کار اومده بود اینجا اما چرا باباش رو با خودش آورده بود؟!! شایدم اومدن اینجا مهمونی شایدم

باباش مریض شده آوردتش تهران دکتر، بلافاصله از ماشین پیاده شدم و خودم رو به سرعت به اونجایی که اونا رو دیدم رسندم اما اونجا هیچ اثری از سمیر و باباش نبود اونا رفته بودن...

وقتی که از پیدا کردنشون نا امید شدم بازم چهره سمیر اومد به یادم باوررررررررررم نمی شد چقدر سمیر بزرگ شده بود ماشاا... چقدر تنــــــــومند و نیـــــــرومند شده بود اما باباش برعکس سمیر خیلی

پیر و شکسته شده بود اما قیافه سمیر همون قیافه بود همون پسر جو گندمی مو فرفری یادم میاد موهاش انقدر فر بود که  وقتی دستمون رو می کردیم تو موهاش دستمون به موهاش گره می خورد و برای در آوردنش مکافات داشتیم

                                       .............................................................

همون جور که داشتم تو خیابون پرسه میزدم یاد جنوب افتادم یاد آبادان، خرمشهر، اهواز...  یاد یخ در بهشتاش فلافلاش سامبوسه هاش سنج دمام اونجا تو محرم یاد سینه زنی هاش و ... افتادم اما چیزی

که خیلی فکر منو مشغول کرد عمـــــــــو حمیـــــــــد بود عمو حمید یه پیر مرد ۶۰-۷۰ ساله ای بود که همیشه عصرها موقعی که هوا خنکتر میشد از خونه اش میومد بیرون اون همیشه یه عرق چین سفید

رو سرش بود، یادم میاد همیشه یه چهار پایه کوچیک هم تو دستش بود و هرجا که خسته میشد اون چهار پایه رو میذاشت زمین روش می نشست و خستگی درمیکرد گاهی اوقات سه چهار ساعت رو اون

چهار پایه می نشست و با هیچ کس حرف نمیزد و به یه نقطه خیره میشد نمیدونم به چه چیزی فکر می کرد مردم به این پیرمرد عمو حمید میگفتن عمو حمید تنها بود هیچ کس رو نداشت خودش بود و پیرزنکش (البته پیرزنکی که گفتم از قول خود عمو حمیده که به زنش همیشه پیزنکم میگفت)

بعضیا میگفتن بچه هاش ولش کردن بعضیا هم میگفتن بچه هاش خارج ان بعضیا هم میگفن اون بچه دار نمی شه خلاصه یه روز که با بچه ها مشغول بازی بودیم عمو حمید رو دیدم که بازم مثل همیشه از خونه

اش اومد بیرون و چند قدم اونطرف تر از خوته ش چهار پایه اش رو گذاشت و روش نشست یه نیم ساعتی ساکت بود بعد ماها رو صدا کرد اولش یکم باهامون حرف زد اولش یکم ازش می ترسیدم آخه اون هیچ وقت با بچه ها حرف نمیزد... وقتی حرفهاش رو می شنیدم دیدم مرد مهربونیه بعدش بهمون

گفت می خوام براتون یه داستان تعریف کنم که این داستان عمو حمید می تونم بگم شیرین ترین و آموزنده ترین داستانی بود که تا حالا تو عمرم شنیده بودم منم می خوام مثل عمو حمید این داستان

قشنگ و آموزنده رو برای شما تعریف کنم البته همین جوری که نمی شه قصه گفت باید همگی باهم از دنیای واقعی خودمون دل بکنیم و از طریق پل خیال که تو پایین قرار داده شده وارد دنیایی وهم خیــــــــال

بشیم دنیایی که همه چیز توش امکان پذیره.. دنیای حیوانات گیاهان پرندها و درختها همه جون پیدا می کنن و با ما حرف میزنن... این داستان اسمش بخــــــــــــت نام داره که به بخت و اقبال آدما خیلی

مربوط میشه خب دوستان اگه آماده هستید از پل خیال رد بشید و برید به ادامه مطلب و وارد دنیای داستان بشید...

البته لازم بذکره وقتی دارید از پل لــــــرزان خیال رد میشد مواظب باشید سرتون گیج نره.. خب آخه دارید وارد یه دنیای دیگه میشد دیگه ممکنه سر تون گیج بره و یهو قش کنید.... 

خداحافظ